Opluchting

Duck schuifelt achter de slecht-ter-been zijnde massa door de draaideur naar buiten. Zo gauw hij op het plein voor het ziekenhuis staat, maakt hij een huppelpasje en kijkt op naar de hemel. Dreigende wolken bekleden het luchtruim, maar Duck ziet alleen het streepje zonlicht dat vanachter een wolk tevoorschijn piept en laaft zich aan het sprankje warmte op zijn huid.

Hij negeert het rinkeltje op zijn telefoon, dat ongetwijfeld duidt op een berichtje van Maya die zit te wachten op de uitslag. Even alleen genieten van dit heerlijke moment. Te weten dat hij nog een heel leven voor zich heeft. Hij niet doodgaat, geen zware behandelingen hoeft te ondergaan.

Hij herinnert zich de gefronste wenkbrauwen van de huisarts bij het noemen van zijn klachten. Herinnert zich de schrik bij het afwijkende bloedbeeld, de echo die over moest omdat er vaag iets te zien was, de daaropvolgende CT-scan. En al die tijd de tergende onzekerheid, de slapeloze nachten.

Vandaag eindelijk de ontknoping. Geen kwaadaardige cellen, maar een ontstekingsproces. Duck haalt het recept voor de antibiotica tevoorschijn. Kust het papiertje, lacht en maakt nogmaals een huppelpasje. Toch gek, zo gaat het door hem heen, dat je zo blij kunt zijn om iets dat er niet is, maar er ook nooit is geweest.

Haar

‘Als je haar maar goed zit’ stond op de ansichtkaart die iemand op het prikbord in de koffiecorner van de afdeling had gehangen. Daarbij werd een foto getoond van een oudere dame met een warrig bosje paarsgekleurd haar.
Wie het kaartje daar neergehangen had tussen de zakelijke mededelingen wisten we niet, maar het riep meteen veel reacties op. Alsof we blij waren dat we ons in de pauzes konden vastbijten in een luchtig onderwerp.
‘Ik voel me doodongelukkig,’ zei Tanja, ‘als mijn haar niet goed wil zitten.’ Ondertussen zwaaide ze haar jaloersmakende goudkleurige lokken, die soepel over haar schouders dansten en glansden in het binnenvallende licht, nonchalant heen en weer.
‘Ik kan er niet tegen als ik ook maar één stoppeltje voel,’ zei Martin. Ondertussen aaide hij teder over zijn kale bol, die glom als een opgepoetste glazen knikker.
‘Ik voel me best gelukkig met mijn coupe,’ zei Mieke. ‘Even wassen, kammen en dan heb ik er de hele dag geen omkijken meer naar.’
Meewarig keken we naar de asgrijze haren van Mieke die plat op haar hoofd lagen en slap langs de slapen naar beneden hingen en hielden wijselijk onze mond.
We dronken onze koffie op, de pauze was bijna om.
‘Tevreden zijn met jezelf. Daar gaat het om,’ zei Jan.
We knikten. Hesen onszelf in de benen. Tijd om weer aan het werk te gaan.

Verdelen

De taart is veel kleiner dan was beloofd en het bezoek is talrijker dan verwacht. Hoe verdeel je een taart die je met z’n zessen gemakkelijk op zou kunnen, in tien aanvaardbare punten?
Ik zal die bakker krijgen, zo gaat het door me heen. Morgen ga ik terug naar de winkel en dan duw ik die vriendelijke smoel van hem in de grootste slagroomtaart uit de vitrine.
‘Met gemak tien tot twaalf punten mevrouw,’ zei hij. Ammehoela. Bij lange na niet.
En als straks het feestje voorbij is, zal ik mijn zusje ook even onder handen nemen. ‘Nee, de kinderen komen niet mee, die moeten sporten.’ Om me vervolgens te overvallen met een horde pubers die zoals bekend onverzadigbaar zijn.
‘Gaat het?’ vraagt Jon, die me is komen opzoeken in de keuken. ‘Je kleurt helemaal rood.’
‘Laat me!’ sneer ik en zwaai vervaarlijk met het grote mes dat ik in mijn handen heb.
‘Ik kan toch ook wel wat doen?’ zegt hij en wrijft daarbij liefdevol over mijn rug.
‘We hebben veel te weinig taart!’
‘Kom, geef mij dat mes.’
Terwijl Jon met ongekende precisie de taart in tien minipuntjes probeert te snijden, rommel ik wat in de keukenkastjes en vind een paar aangebroken pakken koekjes en een zakje Engelse drop. Met een wirwar aan koekstukjes en dropjes leg ik een krans om de taartstukjes heen.
‘Prachtig!’ zegt Jon en we geven elkaar een high-five.
Even later serveer ik de schoteltjes met zoetigheid aan de visite.
‘Cool!’ roepen de neven.
‘Wat creatief,’ mompelt mijn zusje minzaam, terwijl ze een roze ronde Engelse drop in haar mond steekt. Haar lievelingssmaak, zo weet ik.

Hangmat

Mijn broer heeft een bos. Dat geloof je vast niet, maar het is echt waar. Niet heel groot, maar wel heel mooi. Met een variatie aan bomen, struiken en wilde dieren. Kleine dieren weliswaar, maar heel divers. Als je een wandelingetje maakt door het bos, over het paadje dat mijn broer eigenhandig heeft gecreëerd, dan hoor je het geritsel in de struiken, dan zie je het gekrioel op de bodem en voel je het gekriebel op je gezicht. Daarnaast hoor je het gekwetter en gekwinkeleer van de vogeltjes in de bomen, springend van tak op tak, elkaar het hof makend in het voorjaar.

Het bos van mijn broer is kortom een paradijs in het klein. En het leuke is dat hij in dat bos een hangmat heeft opgehangen tussen twee sterke eiken en iedereen die wil mag zich daar in nestelen. Je kunt je misschien wel voorstellen dat wanneer ik bij mijn broer kom, ik als eerste naar die hangmat ren. Hup, me erin laat vallen en mijn ogen sluit. Het enige wat ik dan nog doe is luisteren en ruiken, om daarna in slaap te vallen en alles te vergeten wat me zorgen baart.

Boekensalon in Elst

Een middag voor boekenliefhebbers! 

Schrijvers Bert Wagendorp, Maddy Stolk en Klaske Bakker vertellen tijdens interviews en voordrachten over hun schrijverschap en publicaties. Deze boekensalon wordt georganiseerd in het kader van de Boekenweek 2026, die als thema Mijn generatie heeft.

Eregast Bert Wagendorp is vooral bekend van zijn verfilmde bestseller Ventoux(2013) en publiceerde in 2024 Paris, het derde deel van de romanreeks over journalist Abel Sikkink. Daarnaast is hij columnist in de Volkskrant.

Maddy Stolk komt aan het woord over haar nieuwste roman Waar wij altijd geweest zijn (2026). Deze familiekroniek beschrijft trauma’s die tijdens de Tweede Wereldoorlog in Nederlands-Indië ontstonden en de gevolgen hiervan voor drie generaties vrouwen.

De Betuwse Klaske Bakker vertelt over haar romans, zoals Het verlaten tuinhuis, over een echtpaar met een vakantiehuis in Griekenland, dat te maken krijgt met een familietragedie. Klaske vertelt ook over de cursussen creatief schrijven die ze geeft.

De middag wordt omlijst met sfeervolle muziek van Something Elst.
Boekhandel De Toren uit Bemmel is aanwezig met een uitgebreide boekenstand, inclusief het Boekenweekgeschenk 2026 en het verkozen Boekenweekboek.

De Boekensalon is een initiatief van cultuurliefhebbers Peter van Riel en Dorien Rikken, in samenwerking met Bibliotheek Gelderland Zuid en Theater de Kik.

Schrijvenonline

Schrijvenonline is het platform voor schrijvers en iedereen die van schrijven houdt. Vol met tips, opdrachten en informatie. Ook geeft de website een overzicht van schrijfwedstrijden en schrijfactiviteiten. Daarnaast is er een forum waar schrijvers elkaar om hulp kunnen vragen en ervaringen kunnen delen.

Mijn cursus Creatief Schrijven is daar ook aangemeld. Ik hoop via deze landelijk bekende website cursisten vanuit het hele land te trekken!

https://schrijvenonline.org/

Uitleningen bibliotheken

11038 maal zijn mijn drie boeken uitgeleend in de bibliotheken, in de periode 2016- 2025.

Superblij met dit resultaat!

De uitweg: een kort verhaal

Zoals altijd nam het rond de klok van drie uur in hevigheid toe, het trillen van mijn handen, de krampen in mijn buik. Stil gaan zitten wachten tot hij stipt om vijf uur thuis zou komen, lukte niet en daarom ging ik rondjes lopen door het huis, op mijn hoede dat ik niets zou omstoten, één van de bronzen beelden, één van de Chinese vazen. Tegen beter weten in probeerde ik de achterdeur naar de tuin, maar die zat potdicht en een sleutel had ik niet.

Ik nam de trap naar boven, moeizaam, wankelend. Bij de wastafel in de badkamer plensde ik koud water in mijn gezicht, keek in de spiegel, maar wendde mijn blik snel af toen ik de blauwe plekken zag, de rode striemen in mijn hals. Op het planchet stond het potje met kalmeringstabletten, de dag ervoor door hem meegebracht, maximaal twee per dag, aldus het voorschrift. Ik draaide het deksel eraf, nam er één uit. Wat als…? Goot toen het hele potje op mijn hand, opende mijn mond…
Opeens verscheen het beeld van Coco voor me, haar brede lach, de twinkeling in haar ogen en het was alsof ze tegen me praatte. ‘Nooit opgeven, mam! Wat er ook op je pad komt. Dat heb je me zelf geleerd!

Klokslag vijf uur kwam hij thuis. Ik wachtte hem op in de blauwe jurk waar hij me graag in zag. Ik had zijn lievelingshapjes gemaakt, vis en kreeft, met pittige sausjes. Maar in plaats van wijn, zoals hij gewend was, serveerde ik deze keer een exclusieve cocktail.
Er verscheen een frons tussen zijn wenkbrauwen toen ik het glas voor hem neerzette. Hij sperde zijn neusvleugels. Ik hield mijn adem in, beducht voor een uithaal. Toen pakte hij het glas op, nam een slok en daarna nog één, een smakkend geluid, de tong langs zijn lippen.
Ik glimlachte en knikte hem bemoedigend toe. Vijftien pilletjes had ik verpulverd en er doorheen geklutst. Hopelijk was het genoeg.